Nous Ne Vivrons qu’Ensemble, hommage aux victimes de l’épidémie / Wij leven alleen maar samen : een eerbetoon aan de slachtoffers van het virus

11.05 2020 / 19h30 - 22h30
Où que vous soyez

 

appel 11 mai

Ce 11 Mai, en France et en Bel­gique nous ne sor­ti­rons pas. Nous res­te­rons à nos portes, nous allu­me­rons des bou­gies à nos fenêtres pour hono­rer toutes celles et ceux qui sont par­tis dans un silence contraint.
Une socié­té qui laisse par­tir fata­le­ment ses aîné.e.s et qui ne pleure plus ses dis­pa­rus est une socié­té inhu­maine qui se prive d’a­ve­nir
Nous avons déci­dé de res­ter ensemble, soudé.es face à cette épi­dé­mie.
Sor­tir de ce confi­ne­ment sans celles et ceux qui en sont empê­chés n’est pas une libé­ra­tion. Dans les EHPAD en France, dans les mai­sons de repos en Bel­gique, il n’y a pas de décon­fi­ne­ment. Pas plus pour celles et ceux qui ont été enfermé.es dehors:“sans domi­ciles”, “sans papiers”, sans droits. Vaincre cette épi­dé­mie ne pour­ra se faire qu’en sou­hai­tant la vie pour tous les autres.

L’a­nor­mal s’est dérou­lé chaque jour devant nos yeux, nous ne pou­vons conce­voir un “retour à la nor­male” qui per­pé­tue­rait la des­truc­tion de nos condi­tions de soins et des ser­vices publics, l’in­dif­fé­rence et la vio­lence sociale envers les plus démuni.es, les plus isolé.es, les plus stigmatisé.es. Ce 11 Mai, nous ne fête­rons pas la fin du confi­ne­ment car notre pro­blème n’est pas le confi­ne­ment en soi mais l’épidémie et ce qu’elle révèle de nos vul­né­ra­bi­li­tés sociales et de choix indé­cents en poli­tique sani­taire.

Ce 11 Mai, nous pleu­re­rons nos morts, notam­ment toutes celles et ceux tombé.e.s au tra­vail pen­dant le confi­ne­ment. Nous vou­lons pré­pa­rer le vivre ensemble néces­saire à notre des­tin col­lec­tif.

-

Komende 11 Mei bli­j­ven we in ons kot.
We staan aan deu­ren en lich­ten kaar­sen om iede­reen te eren die in een ano­nieme stilte is ver­trok­ken.

Een maat­schap­pij die hun oude­ren laat cre­pe­ren en geen tra­nen laat bij haar slach­tof­fers is een onmen­se­lijke maat­schap­pij die de toe­kom­st van ons weg rooft.

Wij heb­ben bes­lo­ten samen te bli­j­ven, samen met elkaar ver­we­ven stand te hou­den tegen de epi­de­mie. Ver­trek­ken uit deze qua­ran­taine, zon­der de meest kwets­ba­ren is immers geen bevri­j­ding.

In de Franse en Bel­gische rus­thui­zen en woon-zorg­cen­tra is er geen sprake van het ophef­fen van een lock­down, ook niet voor zij die niet of nau­we­lijks in hun kot kun­nen bli­j­ven, of er geen heb­ben : thuis­lo­zen, dak­lo­zen, men­sen onder papie­ren,…

Dit virus kun­nen we alleen maar over­win­nen door iede­reen leven (terug) te geven. Wat we de voor­bije weken gezien heb­ben was sur­reëel ; een terug­keer naar het ‘nor­male’, dat nog meer druk zet op de publieke diens­ten, een ont­werp voor een maat­schap­pij die indif­ferent is tege­no­ver sti­j­gend sociaal geweld, stig­ma­ti­sa­tie, en iso­la­tie van de meest kwets­ba­ren onder ons, is ech­ter geen optie.

Komende maan­dag 11 Mei gaan we niet win­ke­len, gaan we niet al consu­me­rend fees­ten. De qua­ran­taine heeft een ette­rende wonde terug pijn­lijk zicht­baar gemaakt, een onaan­vaard­bare socio-eco­no­mische onge­lij­kheid. Een maat­schap­pij waar één leven min­der waard is dan dat van ande­ren. Mis­schien is dat wel het echte virus ? Wee­ral beta­len de zwaks­ten van de samen­le­ving fysiek en men­taal de zwaarste pri­js, beta­len zij de pri­js voor poli­tiek popu­lisme en oppor­tu­nisme.

Maan­dag 11 Mei betreu­ren we onze doden, en dan voo­ral zij die in de front­li­nie het leven lie­ten.
Wij willen ver­der den­ken, hopen, en bou­wen aan een samen­zi­jn dat nodig is voor een col­lec­tief en humaan pers­pec­tief naar de toe­kom­st toe.